„Przedsiębiorczość kobiet w Polsce” – zapraszamy do lektury książki, nad którą objęliśmy Patronat!

Z radością informujemy, że Projekt Przedsiębiorcza Kobieta objął patronat nad książką „Przedsiębiorczość kobiet w Polsce” autorstwa Ewy Rollnik-Sadowskiej, wydaną przez Wydawnictwo Difin.

Książka ta będzie także losowana w trakcie najbliższego spotkania Przedsiębiorczej Kobiety w Warszawie 7 września (o spotkaniu przeczytasz tutaj).

Poniżej nieco więcej informacji o samej książce, a także krótki fragment tejże pozycji.

_____________________________________________________________________________

O książce:

„Przedsiębiorczość kobiet w Polsce” Ewa Rollnik-Sadowska.

Książka zawiera dokładną analizę uwarunkowań, w których działają polskie przedsiębiorstwa, w tym także firmy prowadzone przez kobiety – począwszy od kwestii polityczno-prawnych i ekonomicznych, poprzez czynniki technologiczne, kończąc na aspektach kulturowych. Autorka poszukuje odpowiedzi na pytanie, czy przedsiębiorczość i prowadzenie własnej działalności może stanowić dla kobiet w Polsce, w warunkach trudnej sytuacji na rynku pracy, alternatywę dla pracy najemnej. Książka zawiera bardzo dokładną analizę zjawiska kobiecej przedsiębiorczości, biorąc pod uwagę aspekty nie uwzględniane w innych pozycjach (na przykład politykę rynku pracy na rzecz wspierania przedsiębiorczości kobiet w Polsce). Ponadto książka ta została wzbogacona o wyniki licznych badań (w tym własnych), co powoduje, iż poruszane treści nie ograniczają się jedynie do teoretycznych rozważań.

Pozycja ta jest adresowana do pracowników instytucji (zarówno rządowych, jak i pozarządowych) zajmujących się przedsiębiorczością i polityką rynku pracy, pracowników naukowych, studentów (kierunków: Zarządzanie, Ekonomia, Politologia i pokrewnych), a także wszystkich osób zainteresowanych prowadzeniem własnej działalności gospodarczej.

Książkę można nabyć w księgarni internetowej Wydawnictwa: www.ksiegarnia.difin.pl

_____________________________________________________________________________

O autorce:

Ewa Rollnik-Sadowska – doktor nauk humanistycznych w zakresie nauk o polityce. Jej główne zainteresowania naukowe i badawcze są związane przede wszystkim z uwarunkowaniami rozwoju przedsiębiorczości, aktywnością zawodową kobiet w Polsce, polityką rynku pracy w wymiarze krajowym i lokalnym. Pracownik naukowo-dydaktyczny w Katedrze Ekonomii
i Nauk Społecznych na Wydziale Zarządzania Politechniki Białostockiej. Autorka publikacji z zakresu sytuacji kobiet na rynku pracy, aktywnej polityki społecznej, sytuacji na rynku pracy w województwie podlaskim.

_____________________________________________________________________________

Fragment książki:

3.1.4. Styl zarządzania preferowany przez kobiety – przedsiębiorczynie

Na wstępie należy zaznaczyć, iż ciężko jest wyłonić typowo kobiecy styl zarządzania, który byłby adekwatny dla sposobu kierowania przedsiębiorstwem wszystkich kobiet – menedżerek. Można ewentualnie usystematyzować pewne wzorce zachowań, które są przez większość z nich preferowane w zarządzaniu, aczkolwiek należy pamiętać, iż nie odnoszą się one do wszystkich kobiet na stanowiskach kierowniczych.

Wielu badaczy przedmiotu uważa, że kobiety jako menedżerowie i właściciele firm reprezentują odmienny niż mężczyźni styl zarządzania, który dobrze wpisuje się w obecne realia funkcjonowania nowoczesnych przedsiębiorstw. Współczesne firmy, pragnąc przetrwać w szybko zmieniającym się środowisku, powinny być otwarte na różnorodność stylów zarządzania odpowiadających mocnym stronom poszczególnych przywódców.

Mężczyźni częściej niż kobiety reprezentują tzw. „przywództwo transakcyjne”. Wykonywanie pracy postrzegane jest przez nich jako seria transakcji dokonywanych z podwładnymi – nagradzania za wykonanie danej usługi lub karania za niewłaściwe wywiązanie się z obowiązków. Ponadto mężczyźni częściej niż kobiety wykorzystują formalną władzę wynikającą z ich stanowiska w firmie. Z drugiej strony kobiety – menedżerowie – reprezentują „przywództwo transformacyjne”, polegające na nakłanianiu podwładnych do przekształcenia własnej korzyści w interes całej grupy i zwracania uwagi na szerzej zakrojone cele. Ponadto kobiety przypisują swoją władzę osobistym cechom charakteru takim, jak: charyzma, umiejętność współżycia z ludźmi, ciężka praca lub kontakty osobiste, a nie randze w strukturze organizacyjnej firmy.

Kobiety na stanowiskach kierowniczych częściej preferują partnerstwo w relacjach zawodowych i posiadają umiejętność pracy zespołowej. Skupiają się one na wypracowaniu pozytywnych interakcji z podwładnymi, zachęcają do partycypacji, dzielą się władzą i informacjami. Dlatego też ten styl zarządzania został nazwany przez J.B. Rosener „przywództwem interaktywnym”. Niejednokrotnie taka forma kierowania w dobry sposób motywuje pracowników, którzy osiągają lepsze wyniki pracy, jeżeli czują, że stanowią część firmy i mogą mieć swój udział w jej sukcesie.

W przeciwieństwie do mężczyzn kobiety rzadziej reprezentują autorytarny styl zarządzania oparty na wysokim indywidualizmie. Częściej mają one talent do kooperacji, integrowania ludzi i układania dobrych stosunków między nimi, do elastyczności oraz lepszego znoszenia porażek i niepowodzeń w biznesie. Więcej kobiet menedżerów niż mężczyzn ma wysokie poczucie wewnętrznej kontroli w środowisku pracy, czyli postrzega siebie jako sprawcę zmian, jest przekonanych o możliwości kształtowania rzeczywistości i realizuje to.

Ponadto kobiety najczęściej posiadają wyższą inteligencję emocjonalną, wrażliwość, empatię oraz intuicję, które to cechy sprzyjają podejmowaniu decyzji w realiach współczesnego świata biznesu. Dzięki temu lepiej rozumieją swoich podwładnych, co umożliwia im płynną i efektywną komunikację opartą na pozytywnych emocjach. Poza tym inteligencja emocjonalna i intuicja często są wykorzystywane przez zarządzające kobiety do skuteczniejszego motywowania pracowników.

Poza tym kobiety koordynujące na co dzień życie zawodowe oraz życie rodzinne muszą jednocześnie zaspokajać różne potrzeby i spełniać także sprzeczne żądania mężów, teściów, dzieci, znajomych oraz współpracowników. W konsekwencji wypracowują umiejętności negocjacyjne, które często opierają się o inne założenia niż umiejętności negocjacyjne mężczyzn, którzy niejednokrotnie wprowadzają elementy zaciekłej rywalizacji.

W dzisiejszych organizacjach sztywne struktury zastępuje się elastycznością, indywidualistyczną rywalizację – pracą zespołową, a utrzymanie ścisłych tajemnic – dzieleniem się informacjami. Kierownicy powinni motywować, słuchać i popierać swoich podwładnych. Styl zarządzania preferowany przez kobiety często opiera się właśnie o powyższe założenia. Należy jednak zaznaczyć, iż istnieją pewne różnice w sposobie zarządzania realizowanym przez właścicielki firm a kierowaniem charakterystycznym dla pozostałych menedżerek.

Badanie wśród kobiet menedżerek w Polsce (w tym też właścicielek firm) przeprowadziła w 2000 roku Ewa Lisowska. Potwierdziło ono, że na wyższych szczeblach zarządzania zdecydowanie dominują mężczyźni (3/4 respondentek posiadało zwierzchników), a także to, że nawet na równorzędnych i niższych szczeblach kierowniczych mężczyzn jest więcej.

Powyższe badanie wyłaniało czynniki, które przyczyniły się do zdobycia pozycji zawodowej przez właścicielki i pozostałe menedżerki. W przypadku tych pierwszych istotnie mniejsze znaczenie niż tych drugich miała dobra opinia w środowisku zawodowym, jak również wcześniejsze sukcesy zawodowe oraz przygotowanie zawodowe w szkole lub na uczelni, a także opieka mentora. Za to wyraźnie większe znaczenie – dla właścicielek firm niż pozostałych menedżerek – miała gotowość do wprowadzania zmian w swoim życiu, wsparcie rodziny, zbieg okoliczności lub przypadek, zamiłowanie do podróżowania i doświadczenie zdobyte w pracy za granicą. Niemniej jednak dla obydwu wyodrębnionych grup umiejętność współżycia z ludźmi i umiejętność komunikowania się z nimi uzyskały największą liczbę odpowiedzi potwierdzających, że ważą one w znacznym stopniu, stąd można wywnioskować, że to właśnie te umiejętności najczęściej decydują o sukcesach zawodowych kobiet.

Ustosunkowując się do pytania o to, co jest najważniejsze dzisiaj z punktu widzenia zarządzania firmą, polskie menedżerki wskazywały na:

– płynność finansową,

– dynamiczny rozwój firmy,

– zadowolenie klientów,

– satysfakcję pracowników.

Należy jednak zauważyć, iż właścicielki mniejszą wagę przywiązywały do „satysfakcji pracowników”. Dla polskich mężczyzn – menedżerów natomiast ważne są:

– płynność finansowa,

– dynamiczny rozwój firmy, dobra marka w kraju i za granicą; podczas gdy dla zachodnich (europejskich) menedżerów:

– maksymalizacja zysku,

– satysfakcja klientów,

– satysfakcja pracowników.

Na podstawie powyższych wyników można zauważyć istotne podobieństwo w priorytetach ukazywanych przez polskie kobiety na kierowniczych stanowiskach oraz przez menedżerów z Europy Zachodniej, na obszarze której niejednokrotnie inicjowane są trendy w zarządzaniu stanowiące perspektywę dla stylu zarządzania w krajach o słabiej ugruntowanej gospodarce rynkowej, do których należy gospodarka polska.